ภูมิทัศน์วัฒนธรรม

จาก UTCC wiki
ข้ามไปยัง: นำทาง, สืบค้น



การศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชน ในการอนุรักษ์ ปรับปรุง ฟื้นฟู ภูมิทัศน์วัฒนธรรม ชุมชนย่านวัดราชโอรส วัดนางนอง และวัดหนัง

บทความนี้ปรับปรุงจากงานวิจัยเรื่องการศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ ปรับปรุง ฟื้นฟูภูมิทัศน์วัฒนธรรมชุมชนย่านวัดราชโอรส วัดนางนองและวัดหนัง (The Study on Public Participation in Conservation, Restoration and Rehabilitation of Cultural Landscape : Wat Ratchaorot, Wat Nang Nong and Wat Nhang Area.) ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนการวิจัยจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ พื้นที่ศึกษาเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยรัชกาลที่ 3 อยู่บริเวณริมคลองด่าน เขตจอมทอง กรุงเทพฯ และอยู่ท่ามกลางกระแสการพัฒนาสู่ความเป็นเมืองสมัยใหม่


งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ ปรับปรุง และฟื้นฟูภูมิทัศน์วัฒนธรรมชุมชน ทั้งในด้านภูมิหลังของประชากร จิตสำนึกร่วมทางประวัติศาสตร์และคุณค่าทางวัฒนธรรม บทบาทของประชากรที่มีต่อชุมชนในการเข้ามามีส่วนร่วม ตลอดจนแนวคิดในการอนุรักษ์ ปรับปรุงและฟื้นฟูภูมิทัศน์ของชุมชน ด้วยการเก็บข้อมูล 4 วิธี คือ การสังเกต การสัมภาษณ์รายบุคคล การใช้แบบสอบถาม และการใช้เวทีเสวนาชุมชน


ผลการวิจัยพบว่าประชาชนในชุมชนมีภูมิหลังที่หลากหลาย ส่วนหนึ่งเป็นผู้ที่อาศัยอยู่เดิม และบางส่วนก็เป็นผู้ที่อพยพเข้ามาใหม่ หรือเป็นผู้มีอายุน้อย ความแตกต่างกันนี้ทำให้ผู้อาศัยมีความเข้าใจภูมิหลังของชุมชนแตกต่างกัน ผู้สูงอายุและผู้ที่อยู่ในชุมชนมานานจะมีความผูกพันกับชุมชนมาก และตระหนักถึงความสำคัญทางประวัติศาสตร์ และวิถีชีวิตชุมชน อย่างไรก็ตามสมาชิกชุมชนส่วนหนึ่งต้องการให้นำศักยภาพที่มีอยู่แล้วของชุมชนออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ทางเศรษฐกิจและสังคมกับชุมชน ตลอดจนเป็นการเผยแพร่ชื่อเสียงของชุมชนให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น ด้วยการจัดกิจกรรมต่างๆ


ในด้านภูมิทัศน์วัฒนธรรม ประชาชนส่วนใหญ่ทราบว่าในชุมชนมีภูมิทัศน์ที่มีคุณค่า แต่ชุมชนยังขาดการจัดการอย่างจริงจัง เนื่องจากยังไม่มีการรวมกลุ่มกันในด้านวัฒนธรรม นอกจากนี้ประชาชนยังต้องการเข้าไปมีส่วนร่วมตัดสินใจหรือแสดงความคิดเห็นต่อโครงการของภาครัฐที่จะส่งผลกระทบต่อภูมิทัศน์วัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งโครงการพัฒนาระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ และโครงการพัฒนาพื้นที่ของภาครัฐ พร้อมกันนี้ คนในชุมชนส่วนใหญ่ต้องการอนุรักษ์ ปรับปรุง ฟื้นฟูภูมิทัศน์วัฒนธรรมชุมชนของตัวเอง เพราะถือเป็นความรับผิดชอบของทุกคนที่อาศัยอยู่ในชุมชน

อ้างอิง

  • กาญจนา แก้วเทพ. 2538.เครื่องมือการทำงานแนววัฒนธรรมชุมชน. สภาคาทอลิกแห่งประเทศไทยเพื่อการพัฒนา (สคทพ.) :กรุงเทพฯ.
  • ชัยอนันต์ สมุทวณิช และคณะ. 2544. ธรรมาภิบาล การมีส่วนร่วมของประชาชนและกระบวนการทางด้านสิ่งแวดล้อม.สายธาร:กรุงเทพฯ.
  • ชินรัตน์ สมสบ. 2539. การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชนบท. โครงการส่งเสริมการแต่งตำรา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช : นนทบุรี.
  • น. ณ ปากน้ำ. 2544. ย่ำต๊อก...ทั่วกรุงเทพฯ. เมืองโบราณ : กรุงเทพฯ.
  • นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. 2527. “กลวิธี แนวทาง วิธิการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในงานพัฒนาชุมชน” ใน การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนา. ทวีทอง หงษ์วิวัฒน์ (บรรณาธิการ), ศักดิ์โสภาการพิมพ์: กรุงเทพฯ.
  • ยงธนิศร์ พิมลเสถียร และคณะ. 2547. รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการรณรงค์เพื่อสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนในการวางผังเมืองรวม. ภาควิชาการวางแผนภาคและเมือง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง เสนอต่อสำนักผังเมือง กรุงเทพมหานคร : กรุงเทพฯ.
  • ศรีศักร วัลลิโภดม. 2540. นครหลวงของไทย. เมืองโบราณ : กรุงเทพฯ.
  • ศิรินรัตน์ รัตนพันธุ์. 2543. “การมีส่วนรวมของประชาชนในการจัดการสิ่งแวดล้อม : ศึกษากรณีมลพิษจากโรงงานอุตสาหกรรม”. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชานิติศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
  • ศิลปากร, กรม. กองจดหมายเหตุแห่งชาติ. 2525. จดหมายเหตุการอนุรักษ์กรุงรัตนโกสินทร์. ห้างหุ้นส่วนสหประชาพาณิชย์ : กรุงเทพฯ.

แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม

http://winaidara.blogspot.com/p/blog-page_10.html

เครื่องมือส่วนตัว
เนมสเปซ

สิ่งที่แตกต่าง
ปฏิบัติการ
ป้ายบอกทาง
เครื่องมือ